ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ

ΠΑΘΗΣΕΙΣ

ψωριαση

Η ψωρίαση είναι μια χρόνια δερματοπάθεια με ποικίλα συμπτώματα.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ψωρίασης είναι οι τραχιές κόκκινες πλάκες με καλοσχηματισμένο περίγραμμα. Αυτές οι στρογγυλές ή οβάλ πλάκες ψωρίασης καλύπτονται από παχιά λευκή επιδερμίδα, που ονομάζεται φολίδα (λέπι). Τόσο το μέγεθος, όσο και ο αριθμός των βλαβών ποικίλει. Αυτή η πολύ συνηθισμένη δερματοπάθεια μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Η ψωρίαση εμφανίζεται συνήθως σε σημεία του δέρματος που υπόκεινται σε τριβή, όπως τα γόνατα, οι αγκώνες, η κοιλιά και το κάτω τμήμα της πλάτης. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί στο τριχωτό, στα χέρια, στα πόδια και  στα νύχια.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη με ακρίβεια τα αίτια που προκαλούν τη ψωρίαση. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι η ψωρίαση μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα με γενετική προδιάθεση στην ασθένεια αυτή, όταν συντρέχουν συγκεκριμένοι παράγοντες όπως:

  • άγχος
  • υπερβολική εργασία
  • ψυχολογικό σοκ
  • ρούχα που τρίβονται στο δέρμα
  • συγκεκριμένα φάρμακα
  • κάποια μόλυνση (ρινοφαρυγγίτιδα, φαρυγγίτιδα… )

Ουσιαστικά η ψωρίαση προκαλείται από χρόνια φλεγμονή του δέρματος, η οποία, επιβεβαιωμένη από την παρουσία Τ-λεμφοκυττάρων, επιταχύνει τη διαδικασία ανανέωσης των κυττάρων, με αποτέλεσμα την επιτάχυνση της παραγωγής κερατινοκυττάρων, δηλαδή επιδερμικών κυττάρων. Αντί της συνήθους διαδικασίας ανανέωσης των 28 ημερών, τα κερατινοκύτταρα χρειάζονται μόλις 3-4 ημέρες για να περάσουν από τη βασική στιβάδα στην κερατίνη στιβάδα της επιδερμίδας. Τα κύτταρα παραμένουν στην επιφάνεια της επιδερμίδας και αρχίζουν να συσσωρεύονται. Αυτό προκαλεί τις κόκκινες φολιδωτές πλάκες ή αλλιώς τη ψωρίαση. Αν και αυτές οι πλάκες ψωρίασης μπορεί ορισμένες φορές να είναι δυσδιάκριτες, άλλες είναι πολύ εμφανείς και συνεπώς αποτελούν μειονέκτημα για τα άτομα που πάσχουν από ψωρίαση.

Η αντιμετώπιση της ψωρίασης γίνεται με τους εξής τρόπους:

  • Με αλοιφές, κρέμες καθώς και διάφορες λοσιόν που προτείνουν οι δερματολόγοι ώστε να σταματήσει η φλεγμονή. Επίσης αφαιρούν τις πλεονάζουσες φολίδες και λειαίνουν το τραχύ δέρμα. Οι  ενυδατικές κρέμες είναι αποτελεσματικές για την καταπράυνση του κνησμού.
  • Με φωτοθεραπεία που προτείνεται και χρησιμοποιεί ακτίνες UVA, UVB ή λέιζερ για την επιβράδυνση της παραγωγής των δερματικών κυττάρων.
  • Με φάρμακα σε μορφή χαπιών που χρησιμοποιούνται σε πολύ σοβαρές μορφές ψωρίασης. · Τέλος, η θεραπεία με ιαματικά λουτρά επίσης χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της ψωρίασης του δέρματος. Το ιαματικό νερό έχει επουλωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες που βοηθούν στη μείωση του αριθμού και του μεγέθους των βλαβών.

Ένας από τους πιο συχνούς λόγους επίσκεψης στο δερματολόγο κατά τη διάρκεια της εφηβείας είναι η ακμή.

Η ακμή είναι νόσος που προσβάλλει τον τριχοσμηγματογόνο θύλακο. Εμφανίζεται συνήθως στην αρχή της εφηβείας και προσβάλλει μέχρι το 80% του συνόλου των ατόμων. Η ηπιότερη φυσιολογική ακμή που προσβάλλει πολλούς εφήβους διαρκεί 4-5 χρόνια αλλά υπάρχουν και πιο επίμονες περιπτώσεις όπου η ακμή μπορεί να κρατήσει 12 και μερικές φορές και περισσότερα χρόνια.

Η ακμή εμφανίζεται στα μέρη του σώματος όπου οι σμηγματογόνοι αδένες έχουν μεγαλύτερη δραστηριότητα όπως το πρόσωπο , το στήθος , η πλάτη και οι ώμοι. Ο βασικός αιτιολογικός παράγοντας της ακμής είναι άγνωστος. Έχουν ενοχοποιηθεί όμως:

  • Η κληρονομικότητα
  • Η σμηγματόρροια
  • Τα ανδρογόνα
  • Η διαταραχή της κερατινοποίησης μέσα στο θύλακο
  • Το κλίμα
  • Η διατροφή
  • Ορισμένα φάρμακα και χημικές ουσίες

Σήμερα πιστεύουμε ότι η ακμή  είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης 4 κυρίως παραγόντων  σε άτομα γενετικά επιβαρυμένα. Έτσι λοιπόν έχουμε:

  • Την υπερέκκριση σμήγματος (σμηγματόρροια, οι σμηγματογόνοι αδένες υπερλειτουργούν)
  • Την απόφραξη του τριχοσμηγματογόνου πόρου (οι σμηγματογόνοι αδένες βρίσκονται κάτω από την επίδραση των ανδρογόνων τα οποία στους άνδρες παράγονται στους όρχεις και στις γυναίκες σε μικρά φυσιολογικά ποσά στις ωοθήκες και στα επινεφρίδια)
  • Τον αποικισμό από μικροβιακούς παράγοντες (προπιονικό βακτηρίδιο της ακμής P.Acnes.)
  • Φλεγμονή

Το εξάνθημα της ακμής παρουσιάζει πολυμορφισμό. Αποτελείται, ανάλογα τον τύπο και την βαρύτητα της νόσου, από:

  • Φαγεσώρες (μικρά επάρματα τα γνωστά σε όλους άσπρα και μαύρα στίγματα)
  • Βλατίδες (μικρά κόκκινα επώδυνα σπυράκια)
  • Φλυκταινίδια (τα μικρά σπυράκια με πύον)
  • Οζίδια και κύστες  (επώδυνα μεγαλύτερα σπυράκια με πύον και ερυθρότητα)
  • Ουλές (οι βλάβες της ακμής μετά την αποδρομή τους μπορεί να αφήσουν ουλές οι οποίες άλλοτε είναι ατροφικές και άλλοτε υπερτροφικές όπως π.χ. τα χηλοειδή)

Η βαρύτητα της ακμής διαφέρει από άτομο σε άτομο και υπάρχουν υφέσεις και εξάρσεις. Λόγω της  χρόνιας πορείας της νόσου χρειάζεται η πλήρης συνεργασία του ασθενούς, ο οποίος πρέπει να καταλάβει την αναγκαιότητα της συνεχούς θεραπείας. Ένα από τα βασικότερα πράγματα που πρέπει να γίνει συνήθεια είναι ο καθαρισμός της πάσχουσας περιοχής δυο φορές την μέρα με νερό και σαπούνι.

Υπάρχουν πολλές θεραπείες για την ακμή ανάλογα με τον τύπο και την βαρύτητα της νόσου. Έτσι λοιπόν μπορούμε να χορηγήσουμε:

  • Τοπικά σκευάσματα (τοπικά αντιβιοτικά, ρετινοϊκό οξύ, υπεροξείδιο του βενζολίου, αζελαϊκό οξύ κ.ά.)
  • Συστηματική θεραπεία (αντιβιοτικά από το στόμα, ισοτρετινοΐνη, ορμόνες)
  • Peelings και Laser

Καλός καθαρισμός, σωστή αγωγή, σωστή διατροφή, μακριά τα χέρια από τα σπυράκια  και θα έχετε πρόσωπο χωρίς ακμή.

Μελανωμα

Οι Σπίλοι (οι γνωστές σε όλους μας «ελιές») είναι δερματικές εκδηλώσεις που αποτελούνται από πολλά συγκεντρωμένα μελανοκύτταρα. Τα μελανοκύτταρα είναι εξειδικευμένα κύτταρα του δέρματος που παράγουν τη μελανίνη, τη χρωστική στην οποία οφείλεται ο χρωματικός τόνος του δέρματος. Κάποιοι σπίλοι είναι επίπεδοι, άλλοι προεξέχουν, ενώ το χρώμα τους ποικίλλει. Έχουν συνήθως πιο σκούρο χρώμα σε σχέση με το υπόλοιπο δέρμα.

Υπάρχουν σπίλοι που εμφανίζονται κατά τη γέννηση (συγγενείς σπίλοι), ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται σταδιακά μέχρι την ηλίκια των 40 ετών περίπου. Μπορούν να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Ο αριθμός των σπίλων που έχει ο καθένας μας σχετίζεται κυρίως με κληρονομικούς παράγοντες (γονίδια) καθώς και με την αθροιστική έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία, ιδίως κατά την παιδική και εφηβική ηλικία.

Υπάρχουν διάφοροι μορφολογικοί τύποι σπίλων. Για κάποιους από αυτούς (δυσπλαστικοί / άτυποι) υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης μελανώματος. Αυτοί είναι συνήθως μεγαλύτερου μεγέθους με ασυμμετρία ή ποικιλοχρωμία.

Ύποπτοι σπίλοι για την ανάπτυξη κακοήθειας (μελανώματος) θεωρούνται αυτοί που παρουσιάζουν αλλαγές στο σχήμα, χρώμα, μεγέθος, που αιμορραγούν, παρουσιάζουν κνησμό ή άλλα συμπτώματα, καθώς και εκείνοι που εμφανίστηκαν μετά την ηλικία των 40 ετών.

Κάθε άνθρωπος που έχει σπίλους χρειάζεται μια πλήρη Δερματολογική εξέταση και εκτίμηση του κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας. Αυτό γίνεται από εκπαιδευμένο Δερματολόγο με τη βοήθεια ειδικών συσκευών (δερματοσκόπιο). Σε περίπτωση αμφιβολίας, προχωράμε σε χειρουργική αφαίρεση της βλάβης και ιστολογική εξέταση (βιοψία), η οποία θα δώσει τις τελικές απαντήσεις.

ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Μυρμηγκια

Η μυρμηγκιά  είναι ένα εξόγκωμα στο δέρμα που μοιάζει με άχρωμη κρεατοελιά. Η μυρμηγκιά προκαλείται στα ανώτερα στρώματα της επιδερμίδας από έναν ιό ο οποίος ανήκει στην οικογένεια των ιών των Ανθρωπίνων Θηλωμάτων. Ο ιός που προκαλεί την μυρμηγκιά μεταδίδεται με την επαφή και προσβάλλει μόνο ανθρώπους χωρίς να μεταφέρεται σε ζώα. Η μυρμηγκιά μεταδίδεται με την άμεση δερματική επαφή ή με το άγγιγμα υγρών επιφανειών, όπως δάπεδα σε πισίνες και αποδυτήρια, τα οποία έχουν μολυνθεί από άτομα που έχουν ήδη μυρμηγκιά. Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι πιθανότερο να προσβληθούν καθώς δεν έχουν αναπτύξει ακόμη αντισώματα κατά του ιού και έρχονται συχνότερα σε επαφή με άτομα που έχουν μυρμηγκιά.

Συχνά, αναπτύσσονται κάτω από τα σημεία που πιέζονται περισσότερο, όπως οι πτέρνες ή το ακροστήριγμα του πέλματος. Εάν κοιτάξετε πιο προσεκτικά, θα παρατηρήσετε μικρά μαύρα στίγματα μέσα στη μυρμηγκιά των ποδιών. Δεν πρόκειται, όπως πιστεύουν πολλοί, για τις ρίζες τις μυρμηγκιάς. Τα μαύρα στίγματα προκαλούνται από την αιμορραγία εξαιτίας τις πίεσης που ασκείται στη μυρμηγκιά όταν στέκεστε ή περπατάτε. Είναι ιδιαίτερα μεταδοτικές και προκείμενου να εμποδίσετε την εξάπλωσή τους, θα πρέπει να τις αντιμετωπίζετε αμέσως και να αποφεύγετε την άμεση επαφή του δέρματος με άλλες μυρμηγκιές. Συχνά, η μυρμηγκιά επανεμφανίζεται και αυτό συμβαίνει όταν δεν λαμβάνονται τις σωστές προφυλάξεις.

Στην κρυοχειρουργική, ή ψύξη των μυρμηγκιών, εφαρμόζεται υγρό άζωτο σε θερμοκρασία -196 βαθμούς Κελσίου C. Μια λάθος αντίληψη που έχουν πολλοί είναι ότι πιστεύουν πως η μυρμηγκιά παγώνει ή «καίγεται» αμέσως. Αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς η ψύξη προκαλεί αργό σκάσιμο του δέρματος, με συνέπεια να σχηματιστεί μια φλύκταινα (φουσκάλα) γύρω από την μυρμηγκιά. Ο νεκρός ιστός αποπίπτει σε διάστημα μίας εβδομάδας περίπου.

δερματολογος ουλες

Αντιμετώπιση ουλων

Οι ουλές ασχέτως αιτιολογίας αποτελούν ένα πολύ συνηθισμένο αισθητικό πρόβλημα. Στην περίπτωση των ρικνωτικών ουλών συνυπάρχουν και λειτουργικά προβλήματα με περιορισμό των κινήσεων. Μετά από χειρουργικές επεμβάσεις μπορεί να έχουμε μεγάλες αντιαισθητικές ουλές στις οποίες να υπάρχουν εμφανή σημάδια από τα ράμματα που χρησιμοποιήθηκαν δημιουργώντας εικόνα «φερμουάρ» ή «σιδηροτροχιάς». Στις περιπτώσεις αυτές η αφαίρεση της ουλής γίνεται από τον πλαστικό χειρουργό με τοπική αναισθησία στον ειδικό χώρο για αυτές τις επεμβάσεις. Διαρκεί λίγη ώρα και στη θέση της δύσμορφης ουλής ο ασθενής έχει πλέον μία αδιόρατη γραμμή.

Ένα άλλο αισθητικό πρόβλημα των ουλών είναι η παραμονή του ερυθρού χρώματος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Φυσιολογικά η ουλή για κάποιο διάστημα είναι κόκκινη και στη συνέχεια περνάει στο στάδιο ωρίμανσης στο οποίο μετατρέπεται σε λευκή με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει δύσκολα από το υπόλοιπο δέρμα. Κάποιες φορές το κόκκινο χρώμα επιμένει για περισσότερο από 6 ή και 12 μήνες.

Υπερτροφικές ουλές – Χηλοειδή: Είναι μία παθολογική ανταπόκριση του οργανισμού στο τραύμα που έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ουλών που προεξέχουν από το δέρμα (υπερτροφικές) ή φτάνουν να ξεπερνούν τα όρια του τραύματος επεκτεινόμενες προς τα εκτός και με έντονη υπέγερση (χηλοειδή). Χαρακτηρίζονται από υπερπαραγωγή κολλαγόνου, εμφανίζονται σε κάποια άτομα με μεγαλύτερη συχνότητα (μαύρο χρώμα δέρματος, γενετική προδιάθεση) και σε κάποιες περιοχές του σώματος περισσότερο από άλλες (στέρνο, ωμική ζώνη κλπ). Η αντιμετώπισή τους αν είναι μικρές μπορεί να είναι μόνο με ειδικά laser ή στις μεγαλύτερες από αυτές μπορεί να γίνει αφαίρεσή τους με ειδικό τρόπο ώστε να μειωθεί το μέγεθός τους και στη συνέχεια να γίνει η εφαρμογή των lasers.

Ρικνωτικές ουλές: Πολύ πιο ιδιαίτερη είναι η περίπτωση των ρικνωτικών ουλών. Η συχνότερη αιτία τους είναι το έγκαυμα. Οι ρικνωτικές ουλές εκτός του ότι είναι αντιαισθητικές, συχνά εμποδίζουν την ελεύθερη κίνηση αρθρώσεων δημιουργώντας λειτουργικά και κινητικά προβλήματα. Η αντιμετώπισή τους εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση του προβλήματος. Μπορεί να γίνει με τοπική αναισθησία με μία πλαστική τύπου “z” ή να χρειάζεται χειρουργείο με γενική αναισθησία σε πιο βαριές περιπτώσεις.

Εγκαύματα: Τα εγκαύματα δεν δημιουργούν πάντα ρικνωτικές ουλές, έχουν όμως την ιδιαιτερότητα να καταλαμβάνουν μεγάλες επιφάνειες οι οποίες πλέον διαφέρουν σημαντικά στην εμφάνισή τους από το φυσιολογικό δέρμα. Η αντιμετώπιση αυτών των περιστατικών εξαρτάται πάλι από το μέγεθος και την εντόπιση του προβλήματος.

δερματολογος ρυτιδες

Αντιμετώπιση ρυτίδων

Η ρυτίδα είναι ένα σπάσιμο των ινών κολλαγόνου και ελαστίνης σε βάθος. Προκαλείται από την συνεχή κινητικότητα του δέρματος για αυτό παρατηρούνται σε κινητικά σημεία όπως, γύρω από το στόμα, στις γωνίες των ματιών και στο μέτωπο. Αυτά είναι τα κυριότερα σημεία που αναπόφευκτα κινούνται όταν μιλάμε, εκφράζουμε χαρά, λύπη, άρνηση κλπ.

Τα κύτταρα του δέρματος για να τραφούν και να παράγουν καινούριο κολλαγόνο και ελαστίνη χρειάζονται πρώτα από όλα οξυγόνο. Το οξυγόνο μεταφέρεται στον οργανισμό μας από την εισπνοή και μέσω της κυκλοφορίας του αίματος διανέμεται σε όλους τους ιστούς του σώματος όπως και στον επιδερμικό ιστό. Στο σημείο που το δέρμα τσακίζει από τις γκριμάτσες μας σταματάει απότομα η ροή του αίματος άρα τα κύτταρα εκεί δεν οξυγονώνονται με αποτέλεσμα το κολλαγόνο και η ελαστίνη να εξασθενούν και το πλέγμα σε αυτά τα σημεία να σπάει.

Τι είναι τα κονδυλώματα

Τα κονδυλώματα είναι μικρές θηλωματώδεις βλάβες στη γεννητική και περιπρωκτική περιοχή. Οφείλονται στον ιό HPV και μεταδίδονται μέσω σεξουαλικής επαφής. Είναι η πιο συχνή σεξουαλικώς μεταδιδόμενη πάθηση και προσβάλλει εξίσου τις γυναίκες και τους άνδρες. Είναι συνήθως ασυμπτωματικά και σπανίως μπορεί να προκαλέσουν κνησμό (φαγούρα) ή αίσθημα καύσου. Οι περιοχές που εμφανίζονται είναι το πέος, το όσχεο, η βουβωνική περιοχή και η περιπρωκτική χώρα για τους άνδρες, ενώ για τις γυναίκες ο κόλπος, το αιδοίο, ο τράχηλος της μήτρας και η βουβωνική και περιπρωκτική χώρα. Σπανιότερα εκδηλώνονται στα χείλη, στο λάρυγγα, στα χέρια και στο στόμα.

Τα κονδυλώματα εμφανίζονται ως μικροί όγκοι που μοιάζουν με κρεατοελιά, δηλαδή θυλωματώδεις σχηματισμοί στην περιοχή του πέους, του τραχήλου, του κόλπου, του αιδοίου, του πρωκτού, του ορθού κ.ά. Μπορεί να είναι εσωτερικά ή εξωτερικά. Το μέγεθός τους ποικίλει, ενώ μπορεί να φτάσει από το μέγεθος της κεφαλής μιας καρφίτσας μέχρι και 12 εκ, στις περιπτώσεις γιγάντιων οξυτενών κονδυλωμάτων. Σε αρχικό στάδιο μπορεί να νιώσεις φαγούρα ή αίσθημα καύσου, ενώ σε επόμενο στάδιο μέχρι και αιμορραγία από τις δερματικές βλάβες. Συνήθως πόνος δεν παρατηρείται. Τα κονδυλώματα μπορεί να επεκταθούν έως τον κόλπο, την ουρήθρα και εσωτερικά του πρωκτού. Μπορεί να είναι ακίνδυνα αλλά μπορεί να οδηγήσουν και σε επικίνδυνους καρκίνους του δέρματος. γι αυτό σε κάθε εμφάνιση καινούργιας ελιάς ή αλλαγής της χροιάς του δέρματος στη γεννητική περιοχή, επιβάλλεται η επίσκεψη και η εξέταση σε δερματολόγο.

derma snm

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ

Σύφιλη
Η Σύφιλη είναι ένα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενο Νόσημα που οφείλεται σε ένα βακτηρίδιο, το Treponema pallidum. Εκδηλώνεται και στα δύο φύλα με έλκος (πληγή) των γεννητικών οργάνων ή του στόματος.

Γονοκοκκική ουρηθρίτιδα (Γονόρροια)
Η Γονόρροια (ή Βλεννόρροια) είναι ένα σχετικά συχνό νόσημα που μεταδίδεται εύκολα με τη σεξουαλική επαφή (κολπική, στοματική, πρωκτική) μεταξύ ατόμων του ιδίου ή του άλλου φύλου.

Μη Γονοκοκκική Ουρηθρίτιδα
Εκτός από τον γονόκοκκο, υπάρχουν πολλά άλλα μικρόβια που προκαλούν ουρηθρίτιδες. Τα περισσότερα από αυτά είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενα.

Βαλανοποσθίτιδες
Με τον όρο αυτό εννοούμε τη φλεγμονή της βαλάνου (κεφαλή) του πέους και της ακροποσθίας που καλύπτει τη βάλανο στους άνδρες, οι οποίοι δεν έχουν κάνει περιτομή. Κάποιες φορές μπορεί να συνδυάζεται με ουρηθρίτιδα.

Κολπίτιδες
Με τον γενικό αυτό όρο αναφερόμαστε σε διαταραχές του γυναικείου κόλπου που προκαλούνται από κάποια λοίμωξη, φλεγμονή ή αλλαγές στη φυσιολογική κολπική χλωρίδα.

Μολυσματική Τέρμινθος
Η Μολυσματική Τέρμινθος οφείλεται στον ιό Molluscum Contagiosum Virus, ο οποίος είναι πολύ μεταδοτικός.

HIV/AIDS
Η προσβολή από τον ιό HIV έχει ως αποτέλεσμα μια χρόνια λοίμωξη, η οποία με τη χρήση των σύγχρονων φαρμάκων μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια. Διακρίνουμε δύο τύπους του ιού (Ι και ΙΙ), καθώς και αρκετούς υπο-τύπους. Προσβάλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα και ειδικότερα τα λεμφοκύτταρα, προκαλώντας μια προοδευτική έκπτωση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού.

Ηπατίτιδα Β
Η Ηπατίτιδα Β οφείλεται στον ιό HBV. Είναι πολύ μεταδοτικός (περίπου 100 φορές περισσότερο από τον ιό του AIDS, τον HIV).

Ηπατίτιδα C
Αυτός ο τύπος του ιού της Ηπατίτιδας μεταδίδεται κυρίως αιματογενώς, δηλαδή από μολυσμένες σύριγγες, από μετάγγιση μολυσμένου αίματος, από μη αποστειρωμένα χειρουργικά εργαλεία κλπ. Δυνατή είναι επίσης η μετάδοση μέσω σεξουαλικής επαφής, καθώς και από την μητέρα στο παιδί κατά την κύηση.

Φθειρίαση του εφηβαίου
Η φθειρίαση του εφηβαίου οφείλεται στο παράσιτο Phthirus pubis. Τα παράσιτα αυτά ζουν στις ανθρώπινες τρίχες του εφηβαίου, αλλά μπορεί να εντοπιστούν και αλλού στο σώμα.

ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ;

Καλέστε τώρα στο (+30) 231 5310942 ή επισκεφθείτε τις συχνές ερωτήσεις.